Teleurgesteld

Teleurgesteld ben ik, in mijn lichaam in mezelf. Op dit moment kamp ik met een blaasontsteking en ik voel me in de steek gelaten. In de steek gelaten door mijn lichaam. Teleurgesteld in mijn lichaam. Want het werkt niet,  zoals ik graag zou willen. Het doet niet, wat het zou moeten doen, en het ziet er niet uit naar mijn ideaalbeeld.

Controle

Hoeveel controle wil je hebben? Nou, ik op het moment heel veel kan ik je zeggen. Ik wil graag controle over mijn business, want net als bij andere bedrijven, heeft de Coronacrisis erin gehakt. Dus alles, maar dan ook alles stel je in werk om niet alleen je bedrijf draaiende te houden. Om mijn wens waar te maken, groei en leven van mijn bedrijf.

Ook binnen mijn gezin was het aanpoten. Niet alleen omdat er thuis gewerkt werd, door zowel manlief en mij, ook doordat de kinderen hulp nodig hadden met schoolwerk. Daarnaast hebben we in ons gezin nog te maken met extra zorg vanwege autisme. En ik wil echt niet zeuren, of balen of whatever, maar een keer is de koek op. En dan wordt je terug gevloten. Zo ook ik. Teruggefloten door mijn lijf. Heel hard roepend: Hallo!!! Weet je wel dat je ook even pas op de plaats moet doen voor jezelf?! Dusssss….. zit ik ook de bank, toch dit blog te tikken. Gewoon omdat ik nog zoveel te vertellen heb. Zoveel vertellen mag en het eruit ‘moet’. Niet vanuit het moeten, maar vanuit de download die ik krijg om hier mijn verhaal te mogen doen.

Vertrouwen

Ik ben niet in controle. Niemand heeft de controle over zijn leven. Het is de harde waarheid, welke we allemaal een keer tegenkomen, vroeg of laat. Je bent niet in controle. Het is wel hoe je met een situatie omgaat, dat het je leven leuk maakt of niet. En ik zeg dit nu met een wisselend humeur. Aan de ene kant baal ik van mijn blaasontsteking. Ik weet tegelijkertijd, dat het me aan huis gekluisterd houdt, zodat ik wel even rustig aan moet doen. Want de afgelopen maanden, stond ik op standje Turbo. Proberend controle te houden op alles wat houvast gaf. Ook wetend, dat je in vertrouwen mag blijven en liefde mag voelen. De teleurstelling die ik voel, is niet wie ik ben. Dat ik denk dat ik mijn lichaam me in de steek laat, is ook niet wie ik ben. Mijn lichaam is mijn huis hier in dit leven. En geeft me zoveel en daar mag ik nu even naar kijken. Niet naar wat ik niet kan, maar wel wat ik er allemaal wel mee kan. In vertrouwen stappen, dat het wel goed komt. Niet teleurgesteld zijn in mezelf, maar trots op wat ik allemaal bereikt hebt. De teleurstelling gaat namelijk zo veel verder dan wat er de afgelopen periode gebeurd is. Teleurstelling speelt al van kleins af aan. Ik was nooit goed genoeg om liefde te ontvangen. Nooit goed genoeg om een goedkeuring te krijgen. Nooit goed genoeg om aandacht te krijgen. Dat is hoe ik het ervaarde. Een ieder heeft zijn eigen interpretatie van hetgeen wat er in je verleden gebeurd is. Dat ik me zo voel, dat is mijn interpretatie. Mijn versie, mijn pijn. Dat ik daar mee dealen mag, is harde waarheid. Dat ik mijn kijk erop wil bijstellen is ook een feit. Want ook al doet het nu even pijn. Ik weet dat ik dit om kan buigen. Ik heb ik grotere shit gezeten en daar ben ik ook uit gekomen. Ik mag mezelf de tijd ervoor geven. Ik hoef niet streng te zijn. Meer in verbinding komen met liefde en erkenning. Dat doe ik door dit te schrijven. Al schrijvend worden me dingen duidelijk. Dat doe ik door alle andere dingen die ik mijn klanten aanreik. En dan toch… soms ook niet. Omdat ook ik super streng voor mezelf kan zijn. Het buiten mij mooi en kleurrijk wil laten zijn en het binnen in mij soms grijs is en lelijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

10 − acht =