Lemonade

Als het één en ander je boven het hoofd groeit en je er zelfs niet meer bij kan, als je op je tenen staat, duurt het niet lang voordat je onderuit gaat. De zomervakantie kwam als geroepen. Wat gaven al die lemons me te kennen de afgelopen periode. Er was namelijk chaos, verdriet en stress.

Openstellen

Als je vaker artikelen van me leest, weet je dat ik van reflecteren hou. Kijk naar de diepere laag onder dingen. Reflecteren en dan kijken wat ik van een bepaalde situatie kan leren. Wat ik mag helen en voor welke inzichten mag ik me open stellen.

Ruimte

Één van de inzichten van de afgelopen weken is dat er meer ruimte mag zjin voor wat ik leuk vind. Nu hield ik altijd al van mijn werk, maar in sommige delen binnen mijn bedrijf was het een kar duwen. En zo ging het ook thuis. Sommige stukken was aan een kar trekken, waar geen of weinig beweging in zit. En als je dat maar genoeg doet, dan zegt je lijf vanzelf een keer: STOP! Het inzicht dat het leuker en makkeiljker mag, dat het niet hoeft zoals het hoort en een door mezelf opgelegd ‘moeten’ mag ik loslaten. Ik ben hier omdat de dingen anders mogen. Ik ben hier om de dingen te veranderen, dat ik dat graag voor een ander wil, een ander een duwtje in de juiste richting geven via het werk wat ik doe of gesprekken die ik heb, is mooi. Maar dit is natuurlijk ook op mezelf van toepassing. Het leven veranderd, ik verander, mijn omgeving veranderd, kinderen groeien op, je wordt ouder, dingen die je vroeger leuk vond, vind je nu niet meer leuk. En moet je dan vasthouden aan het ‘oude’ vertrouwde? Ik denk het niet. Naast dat ik dat best weet, heb ook ik gewoon soms een ander nodig om me hierop te wijzen. En dan is het fijn dat je mensen om je heen hebt, die het beste met je voor hebben. Die je durven wijzen op waar het pijn doet, die pijn durven aan te raken, zodat je een andere kijk op dingen krijgt. En gelukkig heb ik die mensen om me heen. Mensen die zonder oordeel en met liefde zeggen: ‘Zou je daar niet eens anders naar kijken?’

Zorg

De mantelzorg is op het moment groot, waardoor ikzelf, maar ook mijn gezin onder druk zijn komen te staan. Dat er hulp nodig is, is een feit. En die hulp heb ik gevraagd. Het stuk dat ik alles maar zelf op moet lossen, mijn oude vertrouwde patroon, heb ik terzijde geschoven. En dat gaf lucht. Het is natuurlijk onzin dat je alles maar zelf op moet lossen. Samen weet je meer, samen kun je meer, samen ben je meer. En met die in steek ga ik nu het weekend in. Enigszins opgelucht en wetende dat we limonade van de lemons kunnen gaan maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

5 × twee =